* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571 και 210 8656.731
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Παρουσίαση νέου βιβλίου του ΣΩΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ με τίτλο "ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

"ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"
του Σώτου Αλεξίου
Κυκλοφόρησε 153 σελίδες 11 διηγήματα 
Υπάρχουν μέσα 4 σχέδια από τέσσερεις ξεχωριστούς 
γλύπτες . Γ. Κουτσουράδης, Μ. Παπαστεργίου, Κ. Ρόκος, Γ. Χουλιαράς
Παρουσίαση νέου βιβλίου του ΣΩΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ
"ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"
στο ΠΟΛΙΣ ΑΡΤ ΚΑΦΕ  Στοά Βιβλίου (Αθήνα) 
την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου του 2017, στις 7,30 μ.μ.
 Για το νέο βιβλίο του Σώτου Αλεξίου θα μιλήσουν, 
η συγγραφέας Ιωάννα Καρατζαφέρη και ο Πάνος Αϊβαλής, εκδότης του περιοδικού Ύφος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν, η Ρ. Κουρτέση ηθοποιός 
και ο Θανάσης Παπαθανασίου, σκηνοθέτης.
Η ορχήστρα του Γιάννη Λεμπέση θα μας χαρίσει όμορφα τραγούδια γι' αυτή την βραδιά.

~~~~~~~~~~~~~~
ντεκα διηγήματα σε πρώτο πρόσωπο είναι το νέο βιβλίο του Γλύπτη Σώτου Αλεξίου. Από τις εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ.
Φαίνεται ότι η αγάπη του για το λαϊκό τραγούδι γίνεται ένα με τους ανθρώπους που ο Αλεξίου δίνει ζωή μέσα στα διηγήματά του. Το τραγούδι είναι ο «από μηχανής θεός» στο αδιέξοδο των ανθρώπων του Αλεξίου .
Διαβάζουμε....

«…Όπως πάντα τέτοιες στιγμές ξεφεύγω, αναζητώ τους φίλους μου.

Μέσα μου η Μαρίκα Νίνου άρχισε να τραγουδάει , κι εγώ, οδηγός σε νταλίκα ,χαράματα ,να κόβω

Χιλιόμετρα στην εθνική οδό, χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλά μου στο ταμπλό, κρατώντας τον ρυθμό του τραγουδιού.
«..Κι αν κάθε βράδυ ξενυχτώ στη ρόδα στο τιμόνι
μη μου παραπονιέσαι και μη στεναχωριέσαι
που μένεις πάντα μοναχή..»

Ο Αλεξίου γίνεται ένα με τους ανθρώπους του, παίρνει την θέση τους και ζει μαζί τους προσπαθώντας να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή τους. Τους καταλαβαίνει και ίσως να ονειρεύεται μαζί τους «χίλιες και μια νύχτες»
«….Βλέπω τον εαυτό μου να χορεύει στην πίστα με χίλια δυο τσαλίμια. Το κεφάλι κάτω στη γη 
τα πόδια να κεντούν της Παναγιάς τα μάτια και η Άσπρη Ντάλια στο γόνατο να χτυπά παλαμάκια,
γοητευμένη από τη λεβεντιά μου.
Έτσι νόμισα .Και ξάφνου εκεί ξεφεύγει μια κραυγή από τον Μάρκο Βαμβακάρη και σπάνε μπουζούκια , κιθάρες μπαγλαμάδες.
Κορόιδο!...»

Ο έρωτας είναι παρόν και με τις δυο πλευρές του, αυτός που σε θέλει και αυτός που σε βασανίζει.
«…..Μια λουσάτη γκόμενα με ένα θανατηφόρο βλέμμα σηκώνεται αργά, νωχελικά, και πλησιάζει στο πάλκο. Με βλέμμα αποχαυνωμένο, γεμάτο πονηριά σκύβει στο αυτί του Τσιτσάνη και του λέει.
_«Παίξε μου "Βλαχάκι" την "Ντερμπεντέρισσα"  να χορέψω, και μετά έλα να σου πω…»
….Η λουσάτη χορεύει όλο υπονοούμενα, κοιτώντας μια τους λουσάτους με τα ψαροκόκαλα κουστούμια και μια τον Τσιτσάνη.
Ύστερα με βήμα αργό λικνιστό, σαν την Ρίτα Χέιγουορθ κατευθύνετε προς την τουαλέτα, ανοίγει την πόρτα, και πριν χαθεί πίσω της, καρφώνει τα μάτια της πάνω στον Τσιτσάνη.
Σκληρή, πονηρή, αδίστακτη.
… τρέξε μάγκα να ρωτήσεις 
Να σου πουν πια είμαι εγώ..»
Αναφορές προσωπικές ή μη, ίσως απωθημένα, ή νοσταλγίες μιας ζωής φθαρτής , μιας ζωής που τη ζεις δυο φορές. Η μία κάποτε τελειώνει, η άλλη, το έργο, δεν τελειώνει ποτέ.
~~~~~~~~~~~~
Η παρουσίαση του Βιβλίου θα γίνει στο ΠΟΛΙΣ ΑΡΤ ΚΑΦΕ Στοά Βιβλίου (Αθήνα) την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου του 2017, στις 7,30 μ.μ.
Για το νέο βιβλίο του Σώτου Αλεξίου θα μιλήσουν, η συγγραφέας Ιωάννα Καρατζαφέρη και ο Πάνος Αϊβαλής, εκδότης του περιοδικού Ύφος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν, η Ρ. Κουρτέση ηθοποιός και ο Θανάσης Παπαθανασίου, σκηνοθέτης.
Η ορχήστρα του Γιάννη Λεμπέση θα μας χαρίσει όμορφα τραγούδια γι' αυτή την βραδιά.
Όσοι πιστοί προσέλθετε.....



Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ο Ντοστογιέφσκι γράφει στον αδελφό του: «Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία!» Πηγή: www.lifo.gr

Το γράμμα του Ντοστογιέφσκι προς τον αδερφό του, όταν γλίτωσε από εκτελεστικό απόσπασμα + δύο βιβλία του online 
της ΛΕΝΑΣ ΦΟΥΤΣΙΤΖΗ 

Στις 28 Ιανουαρίου του 1881 ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι πέθανε στην Αγία Πετρούπολη (στις 9 Φεβρουαρίου του 1881 σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) από «αιμορραγία», η οποία πιθανόν συσχετιζόταν με επιληπτική κρίση.

Είχε ζήσει μια πολύ γεμάτη ζωή και μία τουλάχιστον φορά αντιμετώπισε το θάνατο κατάματα, κοιτώντας ένα εκτελεστικό απόσπασμα, περιμένοντας τον τελευταίο πυροβολισμό. Το 1849 ο συγγραφέας συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη της επαναστατικής/προοδευτικής ομάδας του «κύκλου Petrashevsky», η οποία ήταν αντίθετη με τη διοίκηση του Τσάρου. Τα μέλη καταδικάστηκαν σε θάνατο και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες για να αντιμετωπίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα.



Ο Ντοστογιέφσκι ήταν στη δεύτερη ομάδα, και καθώς παρακολουθούσε τα όπλα που σημάδευαν την πρώτη ομάδα, τους δόθηκε χάρη. Η ομάδα εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου ο ίδιος έμεινε για τέσσερα χρόνια. Σχέδια του συγγραφέα στο χειρόγραφο του «Έγκλημα και Τιμωρία» Γυρνώντας στο κελί του, μετά την χάρη που του δόθηκε, έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του. Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το γράμμα, εγώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα: «Όταν αναπολώ το παρελθόν μου και σκέφτομαι πόσο χρόνο έχω χάσει για το τίποτα, πόσο πολύ χρόνο έχω σπαταλήσει ματαιοπονώντας, σε λάθη, τεμπελιά, σε ανικανότητα για να ζήσω – πόσο λίγο εκτιμούσα τη ζωή, πόσες φορές αμάρτησα ενάντια στην καρδιά μου και στην ψυχή μου – τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία, κάθε λεπτό μπορεί να είναι μια αιωνιότητα ευτυχίας. Δεν είμαι ούτε κακόκεφος ούτε αποκαρδιωμένος. 

Η ζωή βρίσκεται παντού, η ζωή είναι εντός μας, όχι εκτός μας. Θα βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπινα πλάσματα και θα είμαι ένας άντρας μεταξύ αντρών κι έτσι θα παραμείνω για πάντα, δεν θα αποκαρδιωθώ και δεν θα τα παρατήσω ό,τι κι αν συμβεί – αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι το νόημά της, θα το θυμάμαι για πάντα. Αυτή η ιδέα έχει κυριεύσει τη ζωή μου και το αίμα μου.» Το γραφείο του συγγραφέα. 
 Στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» περιέγραψε την εμπειρία του από τη Σιβηρία. Αν θέλετε να εξακριβώσετε αν πράγματι αντιμετώπισε τη ζωή ως δώρο, ακόμα και μέσα στη φυλακή, μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ. Αρκετοί από τους διάσημους συγγραφείς και κριτικούς αντιμετώπιζαν το έργο του περιπαιχτικά, μεταξύ άλλων ο Τζόζεφ Κόνραντ («τρομερά κακός… υπερβολικά Ρώσος»), ο Χένρι Τζέιμς («ξεχειλωμένα τέρατα»), ο DH Laurence («ένας αρουραίος που κυλιέται στο μίσος») κι ο Χέρμαν Έσσε («σλάβικη σκοτεινιά»). 
Η σκοτεινή και πλούσια αντιμετώπισή του αναγνωρίστηκε τον 20ο αιώνα και ο RL Stevenson διαβάζοντας το «Έγκλημα και Τιμωρία» είπε «ο Χένρι Τζέιμς δεν κατάφερε να το τελειώσει, παραλίγο αυτό να τελειώσει εμένα. Ήταν σα να είχα μια αρρώστια» και μάλλον αυτή η αρρώστια εμφανίστηκε μετά στο βιβλίο του «Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ.» 

 Εδώ το «Έγκλημα και Τιμωρία» στα ελληνικά. 

Πηγή: www.lifo.gr

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ




Ο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

.«[...]για τη Μαρία Κάλλας νιώθω χρέος υψηλό και αγάπη πολλή να μιλήσω για την καλλιτεχνική μας συνεργασία και τη φιλία μας. Την Κάλλας δεν την γνώριζα ή μάλλον νόμιζα πως δεν την γνώριζα, ώσπου βρεθήκαμε συνεργάτες στην πρόβα της «Μήδειας» του Cerubini στο Dallas Texas το φθινόπωρο του 1958. Το καλοκαίρι αυτού του χρόνου με ζήτησαν στο τηλέφωνο από τη Ρώμη. Ήταν η ελληνική πρεσβεία. Στο ακουστικό εκεί ήταν η Κάλλας. Μετά ένα ελάχιστο πρόλογο ότι είχε δει την εργασία μου στη «Μήδεια» του Ευριπίδη που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο στο Theatre Sarah Bemhardt στο Παρίσι το 1956, σκέφτηκε πως αυτό που χρειάζεται είναι μια παράσταση όπερας με τέτοια ανάλογη σκηνοθεσία και με παρακαλούσε να αναλάβω το ανέβασμα της «Μήδειας» που θα παιζόταν μαζί της στο Λυρικό Θέατρο του Dallas Texas προσεχώς.
Της απάντησα πως με τιμά με την πρότασή της, αλλά ότι «δεν έχω ιδέα από όπερα - ότι δεν έχω ποτέ ασχοληθεί μ’ αυτό το είδος και επιπλέον “να με συγχωρείτε, κυρία Κάλλας, αλλά δεν μ’ αρέσει κι όλας καθόλου”». «Καλύτερα», μου απάντησε γοργά, «χίλιες φορές καλύτερα». Δεν ζητώ σκηνοθέτη όπερας, ζητώ καθαυτό σκηνοθέτη. [...] Σας παρακαλώ δεχθήτε. [...] Η Κατίνα ήταν κοντά στο τηλέφωνο και με σκουντούσε επίμονα «δέξου, δέξου» μου ψιθύριζε, «εγώ σ’ αυτό θα σε βοηθήσω». Τελικά συμφωνήσαμε να στείλει τον Maestro της Nicola Redingo από τη Ρώμη να με κατηχήσει στα του λυρικού θεάτρου.
Τότε παρουσιάστηκε ο Γιάννης Τσαρούχης. Διάβασε την είδηση στις εφημερίδες κι έτρεξε αμέσως, Μου ζήτησε να συνεργαστεί, πάση θυσία, αφού η Κάλλας ήταν το ιδεώδες του, σ’ ένα είδος, την όπερα που αγαπούσε. [...] Πριν πάω στο Dallas, σταμάτησα στη Νέα Υόρκη που βρισκόταν η Κατίνα έτοιμη να παίξει εκεί τη «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ. Είδα και το Μητρόπουλο. Του εμπι¬στεύτηκα την ανησυχία μου να εργαστώ με την Κάλλας που όλοι λένε πως είναι θηρίο επικίνδυνο, τίγρης, μεγάλος μπελάς. Ο Μητρόπουλος με καθησύχασε και είχε δίκιο. «Η Κάλλας [...] δεν μαλώνει ποτέ με κανένα που είναι πραγματικός καλλιτέχνης και που ξέρει τη δουλειά του. Εγώ εργάστηκα [...] τόσες φορές μαζί της και όλα έγιναν αρμονικά». Στο Dallas συναντήθηκα για πρώτη φορά με την Κάλλας. Ηταν ωραία και γοητευτική, αλλά διέβλεπε κανείς κάτω από την ηθελημένη κομψότητα τη σιδερένια θέληση μιας μονομανούς, γιατί για την Κάλλας δεν υπήρχε τίποτε άλλο στον κόσμο από το Belcanto. «Εν άγαν».
Έπληττε με οποιοδήποτε θέμα, εκτός από τη μελοδραματική μουσική. Αργότερα αφού θριαμβεύσαμε με τη «Μήδεια» στο Dallas και όπου το Covent Garden του Λονδίνου ήρθε και αγόρασε ολάκερη την παράσταση για τον επόμενο χρόνο, της πρότεινα να ανεβάσουμε την «Ηλέκτρα» του Strauss ή την «Αντιγόνη» του Orff. Μου απάντησε πως αυτά τα έργα δεν έχουν μελωδία και μουσική χωρίς μελωδία είναι άψυχη. Θα κάνουμε μαζί τη «Νόρμα» του Bellini, μου είπε, και πραγματικά το επόμενο καλοκαίρι με τη Λυρική Σκηνή των Αθηνών με Γενικό Δ/ντή τον Κωστή Μπαστιά αποφασίστηκε το ανέβασμα της «Νόρμας» που η πρεμιέρα της, που ήταν προγραμματισμένη για τις 17 Αυγούστου, αναβλήθηκε, εξαιτίας καταρρακτώδους βροχής κι εδόθηκε με μέγιστη επιτυχία την επόμενη Κυριακή. [...] Η Κάλλας, όσο καιρό ήμαστε σε πρόβες στην Επίδαυρο για να είναι κοντά στο θέατρο, κοιμόταν σ’ ένα δωμάτιο του Μουσείου που χρησιμοποιούσε πάντα η Παξινού όταν εργαζόταν στην Επίδαυρο. Οι πρόβες με όλη τη Λυρική κάθε βράδυ δεν της ήταν αρκετές. Το πρωί στις 10 μου ζητούσε να πάμε στο θέατρο που το έψηνε ο ήλιος, για να ψάξει να βρει το κατάλληλο ηχείο για να τραγουδήσει την Casta Diva. Φορούσαμε ψάθες στο κεφάλι για τον ήλιο και μέναμε στο θέατρο ώρες ολάκερες πολλές φορές, όπου η Κάλλας δοκίμαζε τη φωνή της και το βήμα της πάνω στο επικλινές σκηνικό του Τσαρούχη.
Μετά απ’ αυτή την άφθαστη επιτυχία πήγαμε στο Λονδίνο το φθινόπωρο για να ανεβάσουμε τη «Μήδεια» του Dallas. Θυμάμαι ότι έξω από το Covent Garden, επτά μέρες πριν από την πρεμιέρα, πλήθος κόσμου ξεκινούσε ξαπλωμένοι στις κουβέρτες και στα καθίσματα περιμένοντας για να αγοράσουν εισιτήρια, τα οποία πουλούσαν στη μαύρη αγορά και κόστιζαν το τετραπλό της ονομαστικής αξίας των. 
Μετά από το Covent Garden αποφασίστηκε να γίνει η «Μήδεια» και στην Επίδαυρο. Επρόκειτο αληθινά για μεγάλο εγχείρημα. [...] Μετά τη μνημειώδη αυτή παράσταση της «Μήδειας» στην Επίδαυρο ήρθε η σειρά της Σκάλας του Μιλάνου. Αυτή πραγματοποιήθηκε το χειμώνα του 1961, πριν τα Χριστούγεννα, με πολλές αναποδιές και δυσκολίες τεχνικές και ψυχολογικές στις αρχές των δοκιμών, αλλά όταν η Κάλλας ήρθε στην πρόβα όλα πήγαν μέλι-γάλα.
Ολοι μετά την παράσταση, κοινό, κριτικοί, μουσικοί μεγάλοι καλλιτέχνες αναγνώρισαν πως η παράσταση αυτή ήταν ίσως η καλύτερη που έγινε ποτέ στη Σκάλα του Μιλάνου. Εδώ τελειώνει η συνεργασία μου με τη Μαρία Κάλλας, μεγάλη τιμή και δόξα για μένα. Εμεινε η φιλία ως το τέλος, φιλία ουσιαστική. 
[…] Η Κάλλας χωρίς φωνή ήταν κάτι ακατανόητο. […] Δεν ξέρω ποιανού φροντίδα ήταν ο θάνατός της. Όταν της έφυγε η φωνή έπρεπε να φύγει κι αυτή η ίδια: Ηταν Θεού θέλημα. [...]»
________
.
ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ(1900-1990) "ΜΑΚΡΙΝΕΣ ΦΙΛΙΕΣ", ΚΑΚΤΟΣ 1981

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Νίκος Παπανικολάου

    ΠΟΙΗΣΗ    
    [ Μέρος ΙΙ ]   
 συνέχεια από το προηγούμενο  δημοσίευμα  




Παυσολύπη
Ε, πες μας και κάτι!
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, κι ακόμα να ανταλλάξουμε λέξη.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Χθες στην Πολιτεία έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σου.
Το ξεφύλλισα αρκετή ώρα, νομίζω πως το αγόρασα κιόλας
(και λέω νομίζω - μη φανώ αδύναμος μπροστά σου)
και ξέρεις, έμαθα αρκετά για εσένα.
-Πες μου κάτι.
Πες μου για εκείνον τον ξανθό στη Γερμανία.
Για εκείνον που μιλούσες στο πρώτο, πρώτο ποίημα
του βιβλίου σου. Μπορεί να ήταν και γράμμα, δε ξέρω.
Μπέρτ τον έλεγαν και έμοιαζε με πρίγκιπα!
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, το τρένο θα σταματήσει όπου να ‘ναι.
Πως θα γυρίσεις; -Αν θες, μπορείς να μείνεις σε μένα απόψε.
Κοιμήσου στο κρεβάτι μου.
Όχι, όχι εγώ δε θα κοιμηθώ, θα περιμένω,
πάνω στο μπαλκόνι με τη θάλασσα.
Το πρωί όλα θα είναι πιο καθαρά.
Τα βιβλία θα έχουν κάνει λευκές τις σελίδες τους,
γιατί το πρωί δε θα ’χουμε ανάγκη από ποιήματα.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Βράδιασε, θα έρθεις; Πες κάτι,
αλήτη της ψυχής και παυσολύπη,
-θα ’ρθεις;

~~~~~~~~~~~


Το ξωκλήσι
Εκείνο το βράδυ δεν του ‘πρεπε.
Φωτισμένο κι αγνό
θαρρούσες πως στέκει
το κέντρο σπουδαίας πόλης.
Ίσως πάλι
να είναι η μοίρα του να περιμένει
κάποια Υόρκη Νέα να στηθεί γύρω του
και μέχρι τότε να πλάθει γλώσσα
φωτισμένη κι αγνή.
Το πόνεσα εκείνο το βράδυ το ξωκλήσι.
Μίλησα μαζί του ώρα πολλή
και ‘κείνο μου είπε τόσα και τόσα
για έρωτες, για μυστικά ιερά
και για παπάδες που πίνουν
κρυφά το πρωί τ’ άναμα.
Και μιλούσα μαζί του όλο το βράδυ
και τόσο πολύ το πόνεσα,
ώσπου έγινα ξωκλήσι κι εγώ.

~~~~~~~~~~~~~~

Ο δρόμος μου

Το φρόνιμα της σκέψης μου δεν θέλησα ποτέ να αιχμαλωτίσω
πάνω στο μάγουλο που σκεπάζει το στριφτό σου γένι.
Την Κανδελάρια Παναγιά έπρεπε πιο συχνά να προσκυνώ
να κοιτώ μαύρα τα χέρια μου τα χείλη μου πιο μαύρα.
Κι εσύ ευλογημένη θυσία εβένου και άρωμα γαζίας
εσύ που ξημερώνεις στων νεαρών αγοριών το κρεβάτι
οδήγησε ως εκεί τις κρυφές μου τις σκέψεις
και φύσα, φύσα ως εδώ να φτάσει η εικόνα τους.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Νίκος Παπανικολάου: "Μόνο εάν σπάσεις οποιονδήποτε σύνδεσμο σου δημιουργεί εξάρτηση μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος..."


Περί ποίησης




             [ Μέρος Ι ]        


Αθήνα, 5 Ιουλίου 2017
                Αγαπητέ Εκδότη,
Ονομάζομαι Νίκος Παπανικολάου και είμαι 24 ετών. Είμαι απόφοιτος οικονομικών και από την περασμένη χρονιά δουλεύω στο οικονομικό τμήμα του ομίλου ΕΝΤΕΚΑ, έναν όμιλο ο οποίος ασχολείται με Ενεργειακές τεχνολογικές κατασκευές και με Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας γενικότερα.
Βρίσκω το θάρρος να σας γράψω και να σας γνωρίσω μερικά ποιήματα μου. Δε ξέρω τι σχέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με την ποίηση, ούτε ξέρω γιατί κάποιος γράφει ποίηση. Μπορώ να πω μόνο πως είναι κάτι αναλγητικό, που σε πιάνει από το χέρι δυο λεπτά, σε βγάζει μια βόλτα στα στενά κι ύστερα σου λέει - ζήσε, δεν έχεις άλλη επιλογή. Θυμάμαι πως κάποτε, συζητώντας σε μια παρέα για την ποίηση, είχα πει πως ένας ποιητής οφείλει να είναι ανήθικος. 
Κάποια τότε μου εναντιώθηκε και με έβρισε άσχημα. Δεν απολογήθηκα κι ούτε σκοπεύω να αλλάξω ποτέ αυτή την άποψη μου, όχι από εγωισμό ή μισαλλοδοξία, αλλά επειδή πιστεύω πως μόνο εάν σπάσεις οποιονδήποτε σύνδεσμο σου δημιουργεί εξάρτηση μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ανηθικότητα της ποίησης, άπαξ και σε βρει η ποίηση πρέπει να βρίσκεις το θάρρος να μιλάς και να λες 
«Είμαι αυτός και αυτός, γιατί τολμώ να είμαι αυτός κι αυτός. 
Έλα και διάβασε τα ποιήματά μου και γίνε κι εσύ αυτό που πραγματικά θες, 
πέρα από κάθε σύνορο και κάθε δεσμό, γιατί αλλιώς –φίλε μου- 
θα σε περάσουν για άλλο στη ζωή και θα μιλάνε για κάποιον άλλο
 και όχι για σένα, και αυτή την ανηθικότητα δεν πρέπει 
να την επιτρέψεις, ούτε να της χαρίσεις δευτερόλεπτο κοντά σου».
Με αυτές τις σκέψεις, κάνω το πρώτο μου εγχείρημα να σας προσεγγίσω. Γνωρίζω πως υπάρχει μια επιφύλαξη προς τους νέους ποιητές και φαντάζομαι πως η επιφύλαξη αυτή μεγαλώνει όταν πρόκειται για τόσο νέους ποιητές. 
Σας ζητώ μόνο να διαβάσετε τα ποιήματα μου και θα χαρώ να επικοινωνήσετε σύντομα μαζί μου.
Με εκτίμηση,
Νίκος Παπανικολάου
~~~~~~~
              Αγαπητέ κ. Ν. Παπανικολάου,
Διάβασα την επιστολή σας, την οποία βρήκα άκρως ποιητική. Ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας επιστολής  του ποιητή προς τον εκδότη και ότι από μόνη της είναι ένα αφήγημα // ποίημα που διαβάζεται και αυτόνομα. Έτσι πήρα το θάρρος να την μοιραστώ με τους φίλους και αναγνώστες μας, ως προς το ύφος που βρήκα μέσα από την γραφή σας.
Αναγιγνώσκοντας τα ποιήματά σας με άγγιξε η γραφή σας και το ύφος τους.
Έτσι σκέφτηκα να τα δημοσιεύσουμε εδώ σ' αυτή την Σελίδα του περιοδικού και να τα μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας και φίλους της ποίησης.... που όπως λέτε μπορεί να μην έχει άπειρους φίλους αλλά έχει αρκετούς πιστούς.
Συνεχίστε να γράφετε προς τέρψη των φίλων της ποίησης.

με φιλικούς χαιρετισμούς
Πάνος Αϊβαλής
πρώην εκδότης
και υποψήφιος συνταξιούχος

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΠΟΙΗΣΗ


Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ». 
Ήταν 410 επιλεγμένα ποιήματα από τη Ελλάδα και από ξένες χώρες με κριτές Ελληνιστές και Ελληνες. 
Η «Κερκόπορτα» είναι από την ποιητική Συλλογή «Βεβαιότητες που Λιγοστεύουν», «Οι Εκδόσεις των Φίλων» Αθήνα 2016.

* Διαβάστε περισσότερα για το ποιητικό έργο της ποιήτριας Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου  εδώ
~~~~~~~~~~~
* Η Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας.Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός. Γράφει, Ποίηση, Δοκίμιο - Κριτική.
Διακρίσεις: Βραβεῖο «Ματράγκα» τῆς «ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ» 2005 (Γιά τήν καλύτερη ἔκδοση λυρικῶν ποιημάτων τῆς ποιητικῆς Συλλογῆς Ὑφαίνοντας Ἄνεμο 2004, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων).


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Από την εκδήλωση - παρουσίαση του λογοτεχνικού περιοδικού ΥΦΟΣ στο πατάρι των εκδόσεων Πατάκη




* Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό φίλο και συνάδελφο Γιώργο Παπαθανασόπουλο
για την ωραία και προσεγμένη σκηνοθετική δουλειά που έχει κάνει στο παραπάνω βίντεο.

www.yfos-texnes.blogspot.gr